Arisen from Winter

 Artık biliyorum. Gördüm. Hissettim. Ve anladım. Değer yargılarımın esneksizliği, sonraki adımlarıma engel oluyormuş. Halen nasıl bir method izlemem gerektiğini bilmiyorum, yolu bilmeme rağmen. Zayıflıklarımdı onlar ve üzerine daha fazla ağ örmem gerekiyor, ne zamana kadar bilemem. Biraz zorladım ve çatladılar ama bu istediğim şey değil. Onları daha esnek hale getirmem gerekiyor. Biraz daha bilgelik lazım. Öyle ya da böyle. Bu bir şekilde olacak. O güne kadar, bir ok gibi olacağım. Güneşin altında gücümü toparladım ve bu gücü intikama değil, gelişmeye yönlendiriyorum. Daha fazla vakit kaybedemem.

 Bugün kuzenimle manitası geldi Konya'dan. Şubat 19'unda evlenecekler. Çok mutluyum onlar adına. İkisi de çok güzel insanlar. 7 yıllık bir ilişkileri var. Bir yastıkta kocasınlar. --- Evet Sevgili Günlük. Onları öyle görünce çok içim ısındı. Neyse şimdi konuma geleyim. Bak, şöyle bir şey var. Sen karşındakini hatalarıyla kabul edersin. Ki benim sevgi anlayışıma göre bunun böyle olması gerekir. Superman ya da Superwoman'ı kim bulmuş söylesin (!) Karşındaki bunu görüyor. Ve sana sürekli hatalarını, sende değiştirmek istediği yönleri söylüyor. Sen söyleyemiyorsun. Senin hatalarını karşı taraf hiçbir şekilde kabul etmiyor. Çünkü karşı tarafın bencilliği ve egosu daha yüksek. Yazık böyle insanlara, onlara harcanan her dakikaya.

Yalnız bırakılmış bir karga olarak hayatıma devam ediyorum. Tüylerim her yolunuşunda daha çok demire dönüştü. Bu karanlığı sonsuza dek silmek istiyorum. Işığa boğmak istiyorum. Hayatım siyah ve beyazdan ibaret. Siyahlığı tamamen silmek ve diğer renklerle tekrar tanışmak istiyorum. Karanlığım gücümün önüne geçiyor. Böyle bir gücün karşısında nasıl daha kuvvetli bir karanlık olabilir. Hamaset yapmıyorum; Bir çok insanın sahip olmadığı güce, hırsa sahibim. Başarılı bir insanım her geçen gün yükselen kriterlerimle. Sevgili günlük, onun kemiklerini kırmak istiyorum. Bu karanlığın varlığını yok etmek istiyorum. Haklı çıkmaktan yoruldum. Yanlış kararları tekrar tekrar vermekten sıkıldım. Son 5 yılımın 3 yılına üzüntü, son 2 yılına ise nefret ve öfke rehberlik etti. Sevgiyi unutmak üzereyim. Üzüntü, nefret ve öfke depolarım tükenmek üzere ve bu beni daha iyi bir insan yapıyor. Sevgim taşmak üzere. Boğacak kadar fazla. Yalnızlığı yalnızlığa terk etmek istiyorum. Karanlığı karanlıkla baş başa bı...

 I closed my previous blog, dear diary. Our privacy was being murdered by those from the past. Now I will communicate with you here, dear diary. This is New Era of my life. Crow, out.